Blog Doktora No

Stali czytelnicy mojego bloga wiedzą, że jestem zadeklarowanym wielbicielem japońskich filmów animowanych. Nie wynika to z jakiejś mojej japonofilii, ale po prostu z faktu że Japończycy traktują film animowany poważnie, jako medium w którym można opowiadać nie tylko historyjki dla dzieci, ale też opowieści dla starszej widowni, szczególności te z gatunku szeroko pojętej fantastyki i pokrewnych gatunków, gdzie animacja jest wręcz predysponowana do tworzenia wizji fantastycznych światów i innych niesamowitości. Niestety, na Zachodzie (w szczególności w USA) animacja tkwi ciągle w swoistym gettcie, w większości przypadków ograniczając się tylko do produkcji przeznaczonych dla dzieci, przez co w powszechnym odbiorze nie jest traktowana jako coś, co zasługuje na poważne traktowanie przez dorosłychⁱ.

Istnieją na szczęście chlubne wyjątki, od francuskich filmów animowanych takich jak „Trio z Belleville”, przez amerykańskie seriale dla dorosłych, takich jak „Simpsonowie” czy „Bobby kontra Wapniaki” po omawiany dziś serial fantasy „Avatar: Legenda Aanga” (tyt. oryg. „Avatar: The Last Airbender”) wyprodukowany przez amerykański kanał telewizyjny Nickelodeon. Mimo iż jest pomyślany jako coś dla dzieci, to olbrzymim powodem jego popularności jest fakt że znakomicie przemawia także do osób dorosłych. Czytaj dalej »

Dzisiaj wyjątkowo będzie mniej zgrywy, a więcej refleksji gdyż zajmiemy się dziś sprawą bezczelnego wyzyskiwania klasyki popkultury, jakim jest film „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”.

Jak powszechnie wiadomo popkultura lat osiemdziesiątych, która ukształtowała krajobraz masowej rozrywki po dzień dzisiejszy, wydała na świat postać Indiany Jonesa, dzielnego archeologa wzorowanego na postaciach ze starych filmów i seriali klasy B z lat 30-stych i 40-stych XX wieku, stworzonego przez Georga Lucasa, w którego role wcielił się niezapomniany Harrison Ford. Przygody te, reżyserowane przez Stevena Spielberga, stały się wręcz inspiracją dla całego pokolenia obecnych 30 - 40 latkówⁱ i po prostu klasyką dobrego kina przygodowego. Z kronikarskiego obowiązku warto przypomnieć że nakręcono w latach 80-tych XX wieku łącznie trzy filmy z serii: „Poszukiwacze Zaginionej Arki”, „Indiana Jones i Świątynia Zagłady” i „Indiana Jones i Ostatnia Krucjata”, a następnie mniej lub bardziej udane gry komputerowe (wśród nich klasyk przygodówek „point-and-click”, pt. „Indiana Jones and The Fate of Atlantis”) oraz średnio udany wysokobudżetowy pseudoedukacyjnyⁱⁱ serial telewizyjny „Kroniki Młodego Indiany Jonesa” w latach 90-tych. Czytaj dalej »

Dzisiaj teledysk Dire Straits, "Money For Nothing", o dwóch facetach "niebieskich kołnierzykach" co oglądają MTV, i narzekają że "pedzie z gitarami" mają kasę za nic a oni tu muszą się męczyć w robocie nosząc lodówki, i telewizory.

Na marginesie warto wspomnieć, ze to jeden pierwszych teledysków, w którym wykorzystano komputerową animacje 3D.

Ten screenshot recenzji pewnej książki o programowaniu w języku C na Amazon.com krąży sobie po Internecie od pewnego czasu (a jest to rzecz jak najbardziej autentyczna):

(kliknij aby powiększyć)

Tłumaczenie: Czytaj dalej »

 ...w Korei Północnej, mały filmik o życiu pewnego mieszkańca tego kraju: